‘t Hiernamaals door: Jan Ulijn

27-03-2018

‘t Hiernamaals door: Jan Ulijn

Hij waar naor Rome gelope, te voet, mi ‘n karke vûr ‘t hôgnôdige. Vûr diejen tijd waar ie unne zonderling. Lang haor, unne onverzurgden baard en…. hij stonk ‘n bietje. Ge kunt dà nie benoeme; às ge zeit ‘muf’ dan geef ik oe gelijk, mar ‘zoerig’ paast ôk wel.

Hij leefde op z’n eige zodoende ha ‘t ie van dieje stank gèn laast. Zèlluf wis ie ‘t wel, ‘t waar de zwiet onder z’n èrrem, z’n voete en….. z’n kruis. Hij waar zogezeed nie zô zuiver aon zunne stuiver. Och, hij ha ‘t ‘r nie zô’n moete mi. Às ie moes sasse dan rook ie ‘t wel, mar dan daocht ie: ‘Às ‘t mar bè ruike blèft èn nie gû stinke dan hèk d‘r gèn probleem mi!‘

Afein, genôg over dà gezeik. Hij ging naor Rome. De toenmalige paus, Johannes d’n drie-en-twèntigste, haj ‘t in zunne neije encycliek mooi gezeed. Ons, aonhangers van ‘t geloof, kosse zellûf vort wà mier bepale wà we won. Dà waar weind op onze meule.

D’n baard wier wà korter, de streek wà minder, mâr ‘t vuurke nie. Alles mocht vôrt uit, behalve de lamp. Tjonge jonge wènnen tijd; ‘Flower Power!’ We wisse wel nie wà ‘t vûr moes stelle, mâr ‘t klonk zô bloet, zô uitdagend.

‘t Mansvolluk droeg vort lang rokke en sloeg op ‘n klein tamboerijntje. Mâr ‘t wier nog gèkker.

D’n Bachwan kwaam; wà doezelig en dutselig kijkend naor dà tamboerijnevolluk. Ze stôkte wierookstaafkes en ‘t ‘in trans rake’ begos. Ze mediteerde naachte dûrren eigen ‘ik’; ze ware op zoek naor dûrren eigen ‘ego’. ‘t Wier hoe langer hoe gèkker; ‘t vrouwvolluk begos in dûrre bloeten telder te danse en ‘t maansvolluk kreeg in de gate dà dà tamboerijnte en dieje wierook bè hun nogal wà losmakte.

‘t Gèstelijk kreeg ’r gèn vat mèr op, ze moesse dur volgelinge loslaote. Och, wij brabantse klôtmènnekes, we geluufde nog wel mar nie mèr zô ‘in èn in’ gemènd. ‘t ‘Mar às’ kwaam um d’n hoek kijke en dà braocht ons uit ‘t Geffes pèdje in dubio. Hiel dûk klonk: ‘’K geluuf nog wel, mar às d’r niks is wà dan?’

In ‘t begin veschiete daor van mar op d’n duur rakt ‘r aon gewend.

‘t Geloof wier mottiger en d’n twijfel, hoe gèk dà ‘t klinkt, hèlderder. Mâr, ge wordt auwer. De jaore verstrijke èn ge komt zo zachjes aon in de winter van ouw leve. ‘t Begint allemaol ‘n bietje te verdourze èn af te valle. Af en toe moete vôrt naodenke hoe iemes hiet of wà ‘t ie gedaon hi. Lènskes aon witte al nie mèr hoe iemes van d’n televisie hiet. ‘K zeig wel ‘s: ‘Alles wordt minder, behalve ‘t vergete, dà wordt mier!’

Às ge vort op dieje leeftijd aongelaand zèt dan valle d’r nog al ‘s bekende weg. Van sommige hèd ‘t aon zien komme, van aander verschiet te. ‘t Gezegde ‘Às God d’n Heere belieft!’ wordt hoe langer hoe dukker gebrûkt; de slèchte berichte krijge de overhaand, mar die kunne ôk unne mooie kant hebbe.

Nog nie zo lang geleeje, ‘t waar in de vûrzommer, krege we mi één van onze koffiemaotjes praot over de dood. Och, ge moet èrreges over praote. Is ‘t nie over ziektes of geld, dan is de dood ‘unne mooien boom’ um ‘r mi mekare over te strije.

Afijn, Gèske waar unne koffieklant die ‘in de mèrt’ laag. Hij waar altijd in vûr ‘n mûpke of ‘n raodselke. Hij din niks liever dan over z’n eige streke vertelle. Hij haj èvel de lèsten tijd één makkemènt, z’n gehuur wier minder, dus begos ie steeds harder te praote, tot groot vermaak van de rèst van de koffiedrinkers die mi z’n rondborstige vertelselkes meegenote.

Op unnen dag praotte ie wà zuutjeser; hij waar de kop ingeslage, dà koste zien.

Mi traone in z’n oege vertelde ie dà d’n dokter niks mèr vûr ‘m kos doen. ‘t Waar over, ‘de ziekte’, niks mèr aon te doen. ‘Profiteer d’r nog màr van’ zinne ze, ‘Nouw kan ‘t nog, wà d’r kûmt moete mar afwaachte’. Enkele maond laoter ging ie dood. Zachjes sliep ie weg van de wereld. Hij kreeg ‘n mooi crematie en één van de keinder zin ‘t mooi. ‘Ons vaoder hi ons beloofd dà ‘t ie teng zal doen hoe ‘t ‘r in d’n himmel is’.

Vier daag nao de crematie laag ‘r bè ons ‘n kaart in de bus. ‘Jan, ik dool al daag dûr ‘t heelal mar ik kan d’n hemel nog nie veine. Èén ding wee’k èvel zeker, de hel bestû nie dus nim ‘t ‘r mar van’. Groete Gèske.

Laoter kwaam t’n blakke dà ‘t ie z’n keinder gevraogd haj de kaart ‘n paor daag nao z’n crematie op de post te doen.

Terug naar het overzicht