Processie naar het Willibrordusputje
Op 7 november is het hoogfeest van de heilige Willibrordus. Aangezien wij de Willibrordus parochie zijn, staan wij hier jaarlijks een hele zondag bij stil. We sloegen de handen ineen met de gemeenschap van de Tridentijnse Mis en op 9 november rond 14.00 uur, een beetje later dan gepland, vertrok er een stoet gelovigen richting het Willibrordusputje.
De processie vertrok vanuit de M.O.O.-kerk. Van daaruit was het een heerlijke herfstwandeling. Niet zoals het zal zijn geweest in het regenachtige Engeland in het jaar 658, toen Willibrordus werd geboren. Met 4 jaar werd hij door zijn ouders naar het benedictijnenklooster van Ripon gebracht. Na een vrome jeugd vertrok hij naar Ierland en in het klooster van Rathmelsigi werd hij tot priester gewijd. Toen begon pas het echte werk.
In het jaar 690
In de herfst van 690 arriveerden 12 missionarissen bij Katwijk aan Zee. Willibrordus trok van daaruit naar Friesland om het evangelie aan heidenen te verkondigen. En met succes. Na vijf jaar weidde paus Sergius I hem aartsbisschop van de Friezen en gaf hem de naam Clemens. Hij vestigde zijn bisschopszetel in Utrecht, waar hij een kerk bouwde die hij toewijdde aan de Heilige Verlosser. Vandaar dat Willibrordus niet alleen patroonheilige is van Oss en onze parochie, maar ook van aartsbisdom Utrecht. Overigens sluiten de steden/dorpen Deurne, Sint-Willebrord, Vlaardingen, aardbisdom Haarlem en groothertogdom Luxemburg zich hier ook bij aan. Een verdienste van zijn vele reizen richting allerlei uithoeken van niet alleen Nederland, maar ook de rest van Europa. Op 80-jarige leeftijd stierf Willibrordus in zijn geliefde klooster te Echternach, Luxemburg.
Willibrordusputje
De voorspraak van de heilige Willibrordus wordt van oudsher aangeroepen bij allerlei ziekten, vooral bij epilepsie en zenuwaandoeningen. Vandaar dat het Willibrordusputje tot op de dag van vandaag wordt bezocht door bedevaartgangers. Een bezoek hieraan zou helpen bij genezing. Maar waarom dit putje? De geschiedenis is niet helemaal duidelijk, maar volgens overlevering is de heilige Willibrordus hier in 712 zelf geweest en heeft hij hier zelfs mensen gedoopt. Of ja, niet bij deze exacte put, want de eigenlijke put stond oorspronkelijk tientallen meters verderop.
Afijn, dat maakte ons niks uit. Wij waren onderweg naar waar de put nu is gevestigd. Met een walm wierook rondom ons, vaandels en rozenkransen in de handen, een groepje kinderen dat bloembladjes strooide, een groot beeld van de man zelf op de schouders van een paar sterke jongeren en een stukje bot van Willibrordus in een kistje, trokken we veel bekijks. Een processie is dan ook geen alledaagse bezigheid. Gele hesjes hielden het verkeer tegen, zodat de stoet ongestoord biddend door de straten kon trekken. Alleen de trein wilde niet stoppen voor de gele hesjes, het zij hem vergeven.
Ook patroon van herbergiers...
Ongeveer een uur later kwamen we aan bij de eindbestemming. Kapelaan Kerckhoffs zei nog een woordje en leidde een laatste gebed, waarna er kon worden begonnen aan het op twee na belangrijkste deel van die middag: koffie en broodjes. Op een mooi opgeruimd veldje achter het putje stonden tenten, spijs en drank klaar voor alle gelovigen die hadden meegelopen. Of ja, drank... Hoewel de koffie, thee en jus d’orange erg lekker waren, besloten een paar Bourgondiërs de middag tegenover voort te zetten met een biertje bij het restaurant Clemens. Uiteindelijk is Willibrordus namelijk ook patroonheilige van de caféhouders, herbergiers en bier- en wijnhandelaren. Proost, op een geslaagde Willibrordusdag!
